ورقی بزنم، ورقی بخورم

پایان

lingering — Wed, 18 Jun 2008 02:44:18 GMT

زیبا باشید. زیبا بمانید. زیبایی ببخشید.

بدرود.

لیوان پیام!

lingering — Mon, 16 Jun 2008 20:30:18 GMT

این شعرت را عجیب دوست دارم.

چشمه‌های بی‌قرار، در دلم جاری است؛

و ذهنم روان است؛

روانه‌ی...

بی‌ردپا ره می‌سپارم

lingering — Sun, 15 Jun 2008 20:30:18 GMT

بعد از این همه سال دوباره شعر سرودن کمی عجیب است. هر چه باشد، این شعر را هفته‌ی پیش با الهام از یکی از شعرهای قدیمیم سروده‌ام. هم شعر است و هم «فلسفه‌ی من»ی برای خود.

ای ماه،
چه پرنوری تو بر بوم سیاه آسمانم!
بشنو داستانم...

شعری بسرایم

lingering — Sat, 14 Jun 2008 20:42:18 GMT

- زمانی شعر می‌سرودی. یادت هست؟

- البته.

- پانزده ساله که بودی، شعری سرودی که تکه‌ای از آن این بود:

ای ماه،
مرا بنگر که چون یک رهگذار خسته و غمگین
درون بعد منشور زمان بی‌ردپا ره می‌سپارم

یادت هست؟

- صد البته که یادم است.

- چند شب پیش که یکی بود، یکی نبود را می‌نوشتی و از ره سپردن آن دو مسافر یاد «بی‌ردپا ره سپردن» افتادی، مطمئن نبودم، اما حدس زدم که دوباره شعری خواهی سرود.

- خودم هم چنین فکری کردم.

- ساره! شعرت این بار به گونه‌ی دیگری است. اما همان اندازه که این را دوست دارم آن را هم دوست داشتم.

فردا شب بخوانید: «بی‌ردپا ره می‌سپارم»

ببارید!

lingering — Fri, 13 Jun 2008 22:11:38 GMT

تو نیرومندی! دکترها گفته‌اند که وضع بیماریت از حال خودت وخیم‌تر است، که سرطان استخوان دارد ذره‌ذره‌ات را فرا می‌گیرد. خدا می‌داند درد و رنجت چه جانکاه است، و همه می‌دانند که ناله و شکوه نمی‌کنی.

زیبایی بر تو، بر شما، بر هر آن کس که جسمش از پا می‌افتد و روحش نه – نه از پا می‌افتد و نه از نفس. همه‌ی زیبایی‌های پیدا و پنهان بر تو، بر شما، بر آن‌ها!

ای انرژی‌های مثبت روزگار! ببارید!

...

گاهی می‌اندیشم، معیارهای زیبایی‌شناسانه‌مان چه بیمارند! از زیبایی‌های آدم‌ها چه غافل‌ایم! «زیبایی» چه محدود و تحریف‌شده است در قاموسمان!

...

زیباییش بیش باد هر آن کس که درونش زیباست.

کسی به کسی نبود، اما...

lingering — Thu, 12 Jun 2008 21:27:18 GMT

یکی بود، یکی نبود، زیر گنبد کبود...
بخش پایانی «یکی بود، یکی نبود» را می‌خوانید. (از آغاز: یک، دو، سه، چهار)

زمانی گذشت... و، هنوز هم، یکی بود، یکی نبود، و شاید بیشتر اوقات کسی به کسی نبود، اما آن یکی، که هم در درونش کار بود و هم در بیرونش، کوله‌بارش را همان جا گسترد و پس از لختی، زیر گنبد کبود، اوضاع کمی بهتر بود.

پایان

درون، بیرون

lingering — Wed, 11 Jun 2008 21:29:15 GMT

«یکی بود، یکی نبود» داستان دو مسافر است: آن یکی و آن دیگری. ادامه‌ی ماجرا را بخوانید.
(از آغاز: یک، دو، سه)

آن دیگری گفت که از رفتن خسته است، که همین نزدیک‌ترها می‌ماند و دیگر خیال سفر به دورترها را ندارد. آن یکی گفت که رفتن خستگیش را گرفته است، با این حال او هم می‌ماند، چرا که حالا دیگر هم در درونش کار هست و هم در بیرونش.

ادامه دارد...

خستگی، تجربه

lingering — Tue, 10 Jun 2008 20:31:15 GMT

یکی بود، یکی دیگر هم بود، و داستانی آغاز شد، از جنس فلسفه‌ی من. از ابتدا بخوانید: یک، دو

بعدتر، شاید خیلی بعدتر، ایستادند تا نفسی تازه کنند. آن دیگری گفت که گذر زمان و راه دراز طاقت او را تمام کرده است، و کوله بارش را گشود: باز پر خستگی بود. آن یکی گفت که گذر زمان و راه دراز او را سرشار از زیبایی کرده است، و کوله بارش را گشود: پر تجربه بود.

ادامه دارد...

آن یکی، آن دیگری

lingering — Mon, 09 Jun 2008 22:16:47 GMT

نام این سلسله را «یکی بود، یکی نبود» گذاشته‌ام. از آغاز بخوانید.

به هم که رسیدند، آن یکی خسته نبود و آن دیگری از خستگی هلاک بود. آن یکی به آن دیگری پیشنهاد کرد که کوله‌بارش را قدری سبک‌تر کند؛ آن دیگری خستگی‌هایش را بیرون ریخت و سبک‌تر شد. آن دیگری دانست که آن یکی در جستجوی کار است و پیشنهاد کرد که، برای کار، با او به دورترها برود. این شد که آن یکی و آن دیگری همسفر شدند.

ادامه دارد...

خالی بود، پر بود

lingering — Sat, 07 Jun 2008 20:58:18 GMT

یک: یکی بود، یکی نبود
دو: یکی نبود، یکی بود
سه: یکی بود، بود و نبود
چهار: یکی بود، یکی دیگر بود

و حال ادامه‌ (یا بهتر است بگویم شروع) ماجرا:

یکی بود، یکی نبود. زیر گنبد کبود، که هر کس به کار خود بود، آن یکی که درونش کار بود و بیرونش کار نبود، کوله‌باری خالی برداشت و به جستجوی کار در بیرون رفت. آن دیگری که نزدیک‌ترهایش کار نبود و دورترهایش کار بود، کوله‌باری پر برداشت و رفت که در همان دورترها بماند.

ادامه دارد...